Electroacoustic composition

Το ρολόι - The clock

Η παράσταση αρχίζει..είναι σαν το ρολόι στον τοίχο…στρογγιλό, πολλές φορές και σε άλλα σχήματα, αλλά κυρίως στρογγιλό..με αριθμούς δώδεκα, πολλές φορές σε άλλα σχήματα αλλά κυρίως αριθμούς.

Είναι για να το κοιτάς και να μετράς, εγώ δεν ξέρω, κι’όσο γυρνάει ο δείκτης και ακολουθεί ο δεύτερος αργά και λαχανιασμένα το σχήμα αλλάζει και επαναλαμβάνεται, και καθώς τα κοιτάζω αυτά διαστρευλόνονται, πηδιούνται , αναπαράγονται, χορεύουν, ανθίζουν, ουρλιάζουν, κλαίνε, γελούν, αυτοσχεδιάζουν.

Κι’εγώ θεατής, να τυφλώνομαι σε μια παράσταση με χρονικά υπονοούμενα…σε μια καρέκλα που τρίζει και ενοχλεί τον διπλανό…τον διπλανό εαυτό μου;

κ’όλο το θέατρο είναι γεμάτο, δεν πέφτει καρφίτσα…και παντού ησυχία, ένας ενιαίος χώρος γεμάτος με τα ίδια πρόσωπα αλλά καθόλου όμοια μεταξύ τους.

Μόνο η καρέκλα μου τρίζει, αλλά την ακούει μόνο ο διπλανός..κάθομαι στην άκρη…εγώ, ο διπλανός και ο τοίχος.


The show begins…it’s like the clock on the wall…round, often in different shapes, but mainly round…with twelve numbers, often in several shapes but mainly numbers.

It’s for you to look at and count, I do not know; but as the needle turns followed by the other one, slowly and breathlessly, the shape changes and repeats itself, and as I stare at them, they twist, jump, reproduce, dance, blossom, scream, cry, lough…improvise.

And I; a spectator, blinded by a show with chronicle hints…on a chair that creaks and disturbs my neighbor…my neighboring self? And the whole theater is packed…but complete silence; a merged space filled with the same faces but rather not similar with each other.

Just my chair creaks, but only my neighbor can hear it…I seat at the end…the neighbor, the wall and me.

(Free Translation of the Text by Georgia Nicolaou)

Text by Lena Von Ti
Acting and Vocals: Georgia Nicolaou
Guitar: Vicente José Santiago

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *